ผมนึกอยู่นานเลยครับว่าเปิดหัวรีวิวตอนนี้ผมจะเอามุกอะไรมาใช้ดี จะแต่งนิยายแบบที่ถนัดเหมือนทุกทีก็เกรงจะมีคนทักว่าเพ้อเจ้อขนาดนี้เอาเวลาไปพักรักษาตัวดีกว่ามั้ย ผมเลยกะลดดีกรีความเพ้อลงเหลือแต่มุกประปรายเช่น “ผมชอบกินแกงขี้เหล็ก แถมยังชอบกินเด็ก แต่
โพสยั่วไปเมื่อวันก่อนไม่รู้ว่าเดากันถูกหรือเปล่าว่าเจ้ากล่องน้ำตาลที่เห็นนี้มันคืออะไรกันแน่ และแน่นอนว่าจากหัวเรื่องที่เขียนไป มันจึงเป็นอะไรไม่ได้ถ้าไม่ใช่ซองปากกาครับ แต่ว่าซองปากกาอันนี้ทำไมถึงตีตราว่า bbblogr.com ล่
สารภาพตามตรงก่อนที่จะมาเป็นรีวิวฉบับย่อที่กำลังจะได้อ่านกันอยู่นี้ ผมยังตัดสินใจไม่ได้จริงๆ ครับว่าจะเลือกของชิ้นไหนมารีวิวดีเพราะตอนนี้ของที่มีในมือมันล้นมากจริงๆ ต้องใช้คำว่าล้นทะลักเลยแหล่ะ ถ้าไม่เชื่อไปดูสลิปบัตรเครดิ
ขณะที่นั่งทานข้าวอยู่ ผมก็ได้มีโอกาสได้รับชมข่าวสารทางโทรทัศน์ (อย่าเรียกว่าชมเลย นั่งฟังอยู่ห่างๆ เหอะ) “ช่วงที่ผ่านมาประเทศเราเกิดอุทกภัยในหลายพื้นที่ในภาคใต้ ประชาชนได้ประสบความเดือดร้อน…” ข่าวก็เล่าไปพร้อมภาพ แล้วภาพก็ตัดไปอีกช่อง เหมือนคนโดนแฟนตบหน้าอย่างไม่
“พ่องงงงงง! พ่องงงงคร้าาาบบบบบ พ่องงงอยู่บ้านหรือเปล่าาา” ทุงทุง ลูกรักของพ่อปอนด์ นกกระสาสีเขียวลายหินอ่อนที่ยียวนกวนประสาทสุดๆ จากรีวิวปากกา Pelikan ตอนที่แล้วมายืนชะเง้อชูงอร้องหาพ่องอยู่ที่หน้าบ้าน “มาแล้วๆๆๆ ลูกรักของพ่อ มีอะไรเหรอลู