ผมแหงนมองไปบนท้องฟ้าที่สว่างจ้าและเป็นสีฟ้าแสนสดใจ ไม่ได้ต้องการมองหาจานบินต่างดาวหรือหาพระแสงที่จะปลิวร่วงมา แต่ผมมองไปข้างบนเพราะผมกำลัง “รอคอย” บางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดกับผมครับ ไม่หรอกครับ ผมไม่ได้รอสายฝนให้เทลงมาแก้ปัญหาภัยแล้ง เพราะแค่นี่ก็ท่วมจนเปียกขากางเกงเวียนไม่
ถ้าให้พูดถึงสมุดบันทึกที่ผมพกติดตัวอยู่เสมอ ผมว่าคุณผู้อ่านหลายท่านคงจะพอรู้อยู่แล้วล่ะว่าตอนนี้ผมใช้สมุดอะไร มันคือสมุดบันทึกสำหรับนักเดินทางที่มีชื่อว่า TRAVELER’S notebook ซึ่งโดยปรกติแล้วเวลาที่ผมเดินทางท่องเที่ยวไปรอบโลก
เห็นจากภาพแล้วผมเชื่อแน่ว่าปากกาลามี่ด้ามนี้น่าจะเป็นหนึ่งในลามี่ที่หลายๆ คนอยากได้มาครอบครอง ชื่อของมันที่เราๆ เรียกกันก็คือ Lamy Safari Blue and Red หรือหลายๆ คนที่เป็นแฟนลามี่ชาวไทยก็จะเรียกว่า “ลามี่โดราเอม่อน” อืมมมมม ก็ทั้งด้ามมันเป็นสี
สวัสดีค่ะ เคียเองค่ะ ไม่ได้เจอกัน นานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน เลยนะคะ /หัวเราะแห้งๆ เฝือๆ หลบสายตาพี่ปอนด์ กลับมาแล้วค่ะ คราวนี้จะตั้งใจเขียน หันมองอีกทีคุณหลุยส์เขาเขียนไปหลายตอนแล้วระหว่างที่เราไม่อยู่ โอย สนุกๆ ทั้งนั้นด้วย เข้าเรื่องกั
สวัสดีครับแฟนๆ ผู้มีจิตวิญญาณแห่งศิลปินทุกทั่น เวลาที่มองออกไปข้างนอกหน้าต่างนั้น เธอเห็นท้องฟ้าบ้างไหม? เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า ทะเลสีครามที่ทอดยาว เห็นความรักฉันบ้างไหม?…ไอบ้า! เขียนเพลงกะเพิ่มจำนวนตัวอักษรให้ดูยาวๆ ใช่มั้ย?! เปล่